انجمن مهندسی آبیاری و آب ایران نشریه علمی پژوهشی مهندسی آبیاری و آب ایران 2251-7359 16 1 2025 12 22 The Effect of Geocell in Gravel on Runoff Parameters under Varying Rainfall Intensities (Experimental Study) اثر ژئوسل در شن بر پارامترهای رواناب تحت شدت‌های متغیر بارندگی (مطالعه آزمایشگاهی) 179 205 235403 10.22125/iwe.2025.482645.1833 FA حمیدرضا قزوینیان دکتری مهندسی و مدیریت منابع آب، گروه آب و سازه‌های هیدرولیکی، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. 0000-0002-3531-9922 حجت کرمی استادیار گروه مهندسی عمران- مهندسی آب و سازه های هیدرولیکی، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان Journal Article 2024 10 09 Gravel pavements, a type of permeable pavement, can mitigate the adverse impacts of urbanization on the hydrological cycle and environment in urban and rural areas. This study evaluated the performance of porous gravel pavements without (O) and with one (G1), two (G2), or three (G3) layers of plastic geocells, focusing on runoff volume reduction, time to runoff onset (TR), runoff coefficient (C), runoff end time (TER), and peak flow rate (PF). Experiments were conducted under three rainfall intensity scenarios and two slope levels using a rainfall simulator. A total of 24 laboratory-scale physical models were tested, each consisting of 15 cm of sandy loam soil overlaid with 15 cm of gravel, with geocell layers incorporated into the gravel as applicable. Data were analyzed using the factorial method and Duncan’s multiple range test in SPSS 21 software. Significant differences (p < 0.05) were observed in TR and C across all treatments. Variations in rainfall intensity and treatment type also significantly affected PF and TER. The G3 treatment consistently exhibited the lowest cumulative runoff volume, indicating superior runoff reduction compared to G2, G1, and O treatments. Additionally, increasing geocell layers delayed the onset of runoff. The G3 pavement was also more cost-effective than other treatments in terms of C and PF. However, no definitive conclusions could be drawn regarding the TER parameter. در تحقیق حاضر به بررسی و مقایسه عملکرد سنگدانه شنی متخلخل بدون ژئوسل پلاستیکی (O) و با یک ( G1)، دو (G2) و سه لایه (G3) ژئوسل‌های پلاستیکی در میزان کاهش حجم رواناب، زمان شروع رواناب (TR)، ضریب رواناب (C)، زمان پایان رواناب (TER) و دبی پیک (PF) در بعد آزمایشگاهی در 3 سناریو مختلف شدت بارش‌ (i) و 2 سطح شیب‌ (s) مختلف با کمک دستگاه شبیه‌ساز باران پرداخته شد. در این پژوهش، در مجموع 24 مدل فیزیکی در سطح آزمایشگاه در نظر گرفته شد. 15 سانتی‌متر خاک لومی شنی در کف حوضچه‌های دستگاه ریخته شد و 15 سانتی‌متر شن برروی آن قرار گرفت. لایه‌های ژئوسل تنها در شن جاگذاری شدند. نتایج حاصل از آزمایش با روش فاکتوریل و Duncan در نرم‌افزار SPSS21 مورد ارزیابی قرار گرفت. برای متغیرهای وابسته TR و C در تمامی حالات اختلاف معنی‌داری در سطح 5 درصد بین داده‌ها وجود دارد. تغییرات سناریو بارش و نوع تیمار می-تواند در نتایج PF و TER تفاوت معنی‌داری را ایجاد کند. حجم تجمعی G3در تمامی حالات آزمایش نسبت به بقیه تیمارها کمتر است. این نشان می‌دهد که شن با پوشش G3 می‌تواند در کاهش رواناب موثرتر نسبت به پوشش‌های G2 ، G1 و O باشد. با اجرای لایه‌های بیشتر ژئوسل می‌توان در زمان شروع رواناب تاخیر ایجاد کرد. همچنین پوشش G3 نسبت به سایر پوشش‌ها C و PF را کمتر کند. https://www.waterjournal.ir/article_235403_f24a61510e18193225e69947509cc0ad.pdf